Χρόνιες επιπλοκές του σακχαρώδη διαβήτη
O σακχαρώδης διαβήτης μετά από αρκετά χρόνια από την εμφάνισή του μπορεί να προκαλέσει χαρακτηριστικές χρόνιες επιπλοκές. Αυτές μπορούν να παρατηρηθούν σε όλες τις μορφές του ΣΔ (τύπου 1 και τύπου 2) και προκαλούν μεγάλη νοσηρότητα, σοβαρές αναπηρίες και αυξημένη θνητότητα.
Οι διαβητικές επιπλοκές, διακρίνονται στις ειδικές μικροαγγειοπαθητικές επιπλοκές, οι οποίες είναι η αμφιβληστροειδοπάθεια, η νευροπάθεια και η νεφροπάθεια και οι οποίες παρατηρούνται μόνο στο διαβήτη, και στις μη-ειδικές. Ο ΣΔ μπορεί να προκαλέσει προβλήματα σε ολόκληρο τον ανθρώπινο οργανισμό από τις τρίχες των μαλλιών του κεφαλιού μέχρι τα νύχια των δακτύλων των ποδιών
Έλεγχος για επιπλοκές
Ο έλεγχος για μικροαγγειοπαθητικές επιπλοκές πρέπει να γίνεται πέντε χρόνια μετά την εμφάνιση του ΣΔ τύπου 1, αν και έχει αναφερθεί εμφάνιση νευροπάθειας ΑΝΣ μετά από δύο χρόνια αρρύθμιστου ΣΔ. Ο χρόνος έναρξης του ΣΔ τύπου 1 μπορεί να προδιορισθεί με χρονική ακρίβεια, επειδή στους ασθενείς αυτούς τα επίπεδα ινσουλίνης είναι μηδενικά και ο κίνδυνος κετοξέωσης μεγάλος, αν δεν εφαρμοσθεί η κατάλληλη ινσουλινοθεραπεία.
Ενώ για τον ΣΔ τύπου 2, επειδή τις περισσότερες φορές δεν μπορεί να προσδιορισθεί με ακρίβεια ο χρόνος έναρξής του, ο έλεγχος για επιπλοκές πρέπει να γίνεται αμέσως μετά τη διάγνωσή του. Πολλές φορές στην καθημερινή κλινική πράξη οι ασθενείς δεν έχουν αντιληφθεί την ύπαρξη της υπεργλυκαιμίας για αρκετά χρόνια, με αποτέλεσμα να προσέρχονται με τις επιπλοκές ήδη εκδηλωμένες. Επανέλεγχος στη συνέχεια για ανεπίπλεκτο ασθενή πρέπει να γίνεται ετησίως, ενώ για ασθενείς με επιπλοκές σε τακτικότερα χρονικά διαστήματα, ανάλογα με τη φύση της επιπλοκής και τη σοβαρότητά της.
Aν και είναι ελκυστικό να αποδοθούν σε έναν παθογενετικό μηχανισμό όλες οι ειδικές επιπλοκές του ΣΔ, η διαφορετική συχνότητα και αλληλουχία με την οποία αυτές εμφανίζονται στους ασθενείς δεν συνηγορεί απόλυτα γι’ αυτό (π.χ. η αμφιβληστροειδοπάθεια και η νευροπάθεια μπορούν να προσβάλλουν μετά από πολλά χρόνια αρρύθμιστου ΣΔ σχεδόν όλους τους ασθενείς, ενώ η νεφροπάθεια λιγότερους από τους μισούς). Φαίνεται ότι διάφοροι παράγοντες (γενετικοί, περιβαλλοντολογικοί, τοπικοί, αρτηριακή υπέρταση κτλ.) μπορούν να τροποποιήσουν τον κίνδυνο για τις διάφορες επιπλοκές. Προϋπόθεση για να συμβούν οι επιπλοκές αυτές είναι η μακρόχρονη παρουσία υπεργλυκαιμίας. H διάρκεια του ΣΔ και η πτωχή ρύθμισή του είναι παράγοντες πρωταρχικής σημασίας στην εμφάνιση των επιπλοκών.
Η αμφιβληστροειδοπάθεια και η νεφροπάθεια μπορούν να διαγνωσθούν και στη συνέχεια να παρακολουθηθούν με απλές διαγνωστικές μεθόδους όπως η βυθοσκόπηση ή η φωτογράφηση του βυθού και η εξέταση της εμφάνισης λευκωματουρίας.
Διαβητικές Νευροπάθειες
Με τον όρο Διαβητικές Νευροπάθειες νοείται μία ομάδα κλινικών συνδρόμων, τα οποία είτε το καθένα από μόνο του, είτε σε συνδυασμό μεταξύ τους προσβάλουν διαφορετικά τμήματα του νευρικού συστήματος, μετά τον αποκλεισμό άλλων αιτίων. Αυτή η ετερογενής ομάδα καταστάσεων επηρεάζει διαφορετικά μέρη του νευρικού συστήματος, εμφανίζεται με ποικίλες εκδηλώσεις (συμπτώματα ή/και σημεία) και αποτελεί τη συχνότερη χρόνια επιπλοκή του ΣΔ. Η επιπλοκή αυτή συνοδεύεται από αυξημένη νοσηρότητα και θνητότητα του καρδιαγγειακού συστήματος.
- Δείτε για χρόνια αισθητικοκινητική Νευροπάθεια Περιφερικού Νευρικού Συστήματος
- Δείτε για χρόνια αισθητικοκινητική Νευροπάθεια Αυτόνομου Νευρικού Συστήματος
