Ο Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου 2, είναι ο παλαιότερα καλούμενος ινσουλινοθεραπευόμενος ή ΣΔ της μεγάλης ηλικίας.
Στον ΣΔ τύπου 2 περιλαμβάνονται εκείνοι οι ασθενείς που δεν χρειάζονται εξαρχής ινσουλινοθεραπεία, ούτε ακόμη και μετά την παρέλευση ενός χρόνου από τη διάγνωση του διαβήτη.
Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις, επειδή δεν γνωρίζουμε τον ακριβή χρόνο έναρξης του ΣΔ τ2 είναι δυνατόν να απαιτηθεί η χορήγηση ινσουλίνης ευθύς εξαρχής. Όμως, συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις είναι εμφανής η ύπαρξη μικροαγγειοπαθητικών διαβητικών επιπλοκών, οι οποίες εμφανίζονται μετά από τουλάχιστον πέντε χρόνια αρρύθμιστου ΣΔ (βλ. επιπλοκές).
H διάγνωση ΣΔ τύπου 2 γίνεται συνήθως σε ηλικία μεγαλύτερη των 40 ετών, αλλά, σπανιότερα, υπάρχουν και περιπτώσεις με διάγνωση σε μικρότερες ηλικίες, όπου, όμως, πρόκειται είτε για πολύ παχύσαρκα άτομα είτε για ειδικές μορφές κληρονομικού διαβήτη.
Tα άτομα με ΣΔ τύπου 2 παρουσιάζουν μειονεκτική έκκριση ινσουλίνης. Στη δοκιμασία φόρτισης με γλυκόζη η έκκριση ινσουλίνης γίνεται καθυστερημένα, λείπει η πρώιμη φάση έκκρισης και η ινσουλίνη στο πλάσμα είναι λίγη, για τις αντίστοιχες τιμές γλυκόζης. Παράλληλα, υπάρχει αντίσταση των ιστών (μειωμένη ευαισθησία στην ινσουλίνη σε μυς, ήπαρ) στη δράση της ινσουλίνης.
Τα άτομα με ΣΔΤ2 έχουν γενετικά καθορισμένο κάποιο μειονέκτημα στην έκκριση ινσουλίνης από τα β-κύτταρα του παγκρέατος. Tο μειονέκτημα αυτό δεν αποκαλύπτεται πριν από την κλινική εκδήλωση του ΣΔ, εκτός αν γίνουν ιδιαίτερα ευαίσθητες δοκιμασίες. Mε την πρόοδο της ηλικίας αρχίζει να αυξάνεται η αναλογία του λίπους στο σώμα και να μειώνεται η μυϊκή δραστηριότητα. Με αυτό τον τρόπο επιπροστίθεται ο παράγοντας της αντίστασης των ιστών στην ινσουλίνη.
Στοιχεία που συνηγορούν για διάγνωση του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, στην καθημερινή πράξη:
- Mεγάλη ένταση και µικρή σχετικά διάρκεια συµπτωµάτων µέχρι τη διάγνωση.
- Σηµαντική απώλεια βάρους σε µικρό χρονικό διάστηµα.
- Tάση προς κέτωση ή κετοξέωση.
- Hλικία εµφάνισης συνήθως µικρότερη των 35ετών.
- Aποτυχία δοκιµαστικής αγωγής µε δίαιτα και σουλφονυλουρίες (εφαρµόζεται µόνο σε αµφίβολες περιπτώσεις).
- H εµφάνιση σε οικογένεια χωρίς γονείς διαβητικούς ή µε γονείς ή αδέλφια που έχουν Σ∆ τύπου 1.
- Θετικά αυτοαντισώµατα στο πλάσµα των ασθενών.
