Το σάκχαρο στο αίμα επιβάλλεται να μετριέται σε όλα τα άτομα με ΣΔ στο σπίτι. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες οι τεχνολογικές εξελίξεις έχουν οδηγήσει στη συνεχή καταγραφή των επιπέδων γλυκόζης υποδορίως (Continuous Glucose Monitoring, CGM) με την χρήση ειδικών αισθητήρων η οποία μπορεί να συνεισφέρει με μοναδικό τρόπο στην καλύτερη αντιμετώπιση του Σακχαρώδη Διαβήτη και ιδιαίτερα των ατόμων, που χρησιμοποιούν ινσουλίνη για τον μεταβολικό έλεγχο του διαβήτη.
Οι μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμενοι τρόποι παρακολούθησης των επιπέδων γλυκόζης είναι οι ακόλουθοι:
- Έλεγχος του σακχάρου ούρων. Η εξέταση αυτή ήταν η μέθοδος που χρησιμοποιούσαν όλα τα άτομα με ΣΔ πριν από την ανακάλυψη των σακχαρομέτρων και των αισθητήρων γλυκόζης. Το σάκχαρο στα ούρα εμφανίζεται, όταν η πυκνότητά του στο αίμα υπερβαίνει τα 180 mg/dl. Ωστόσο στις μεγαλύτερες ηλικίες και αν υπάρχει νεφροπάθεια, το όριο αυτό αυξάνεται αρκετά (250-300 mg/dl). Όμως, γλυκοζουρία σε χαμηλότερα επίπεδα γλυκόζης (100 mg/dl) μπορεί να παρατηρηθεί σε άτομα που λαμβάνουν για τη θεραπεία του ΣΔ, τα φάρμακα που ονομάζονται Αναστολείς της Συμμεταφοράς Νατρίου-γλυκόζης και τα οποία δρουν στους νεφρούς. Η εξέταση του σακχάρου στα ούρα δεν δίνει πληροφορίες για πιθανή υπογλυκαιμία. Αν υπάρχει η δυνατότητα για εξετάσεις σακχάρου στο αίμα ή με τη χρήση των αισθητήρων γλυκόζης, δεν χρειάζεται να γίνεται έλεγχος για σάκχαρο ούρων.
- Έλεγχος του σακχάρου αίματος. Αυτός ο έλεγχος πραγματοποιείται με ειδικές συσκευές, τα σακχαρόμετρα, οι οποίες μετρούν το ΄σάκχαρο στο τριχοειδικό αίμα. Το τελευταίο σχηματίζεται από την ανάμειξη αρτηριακού και φλεβικού αίματος και η μέτρηση πραγματοποιείται κυρίως με τσίμπημα των δακτύλων των χεριών. Καλό είναι να πλυθούν τα χέρια με χλιαρό νερό πριν από τη μέτρηση. Προσοχή! Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται η ίδια βελόνα σε άλλο άτομο. Πρέπει μετά τη χρήση η βελόνα να απορρίπτεται.
- Έλεγχος του σακχάρου με τη χρήση αισθητήρων γλυκόζης. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες η τεχνολογική εξέλιξη των αισθητήρων γλυκόζης υπήρξε αλματώδης με ολοένα και συχνότερη χρησιμοποίηση. Μπορούν να προσφέρουν σημαντική βοήθεια με χαρακτηριστικές λειτουργίες, τις οποίες δεν μπορεί να προσφέρει ο αυτοέλεγχος από το τριχοειδικό αίμα. Δείτε αναλυτικά για τον έλεγχο με τη χρήση αισθητήρων γλυκόζης.
- Έλεγχος της Γλυκοζυλιωμένης Αιμοσφαιρίνης (HbA1c). Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη έιναι ένωση της αιμοσφαιρίνης το αίματος με γλυκόζη. Όσο πιο υψηλό είναι το σάκχαρο (γλυκόζη) στο αίμα τόσο πιο αυξημένο είναι το ποσοστό της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης. Μετρώντας τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη έχουμε ένα τρόπο εκτίμησης της ρύθμισης της γλυκόζης για τις προηγούμενες 6-8 εβδομάδες. Η μέτρηση αυτή πρέπει να γίνεται κάθε 3-4 μήνες, ιδίως σε άτομα με ΣΔ τύπου 1. Σε έγκυες με ΣΔ πρέπει να γίνεται κάθε μήνα.
- Έλεγχος για οξόνη. Η οξόνη είναι η ουσία που παράγεται από την έντονη καύση λίπους στον ανθρώπινο οργανισμό, όταν δεν μπορεί ή δεν έχει να χρησιμοποιήσει σάκχαρο. Επομένως, υπάρχουν οι παρακάτω περιπτώσεις που εμφανίζεται η οξόνη στα ούρα και στο αίμα:
- Πρώτον: σε περιπτώσεις ασιτίας (λίγο φαγητό ή αποχή από φαγητό
- Δεύτερον: σε περιπτώσεις μεγάλης απορρύθμισης (πολύ υψηλό σάκχαρο στο αίμα) όπως συμβαίνει συχνά σε καταστάσεις με πυρετό, εμετούς διάρροιες. Σε τέτοια περίπτωση πρέπει να αυξηθεί η δόση της ινσουλίνης και να ειδοποιηθεί ο γιατρός.
- Μία άλλη περίπτωση ανάπτυξης οξόνης είναι και η εγκυμοσύνη.
- Να ελέγχεται τακτικά το σάκχαρο είτε με το αίμα είτε με τον αισθητήρα και να γίνεται εξέταση για οξόνη αν το σάκχαρο είναι μεγαλύτερο από 300 mg/dl.
- Υπάρχει κίνδυνος να εξελιχθεί η κατάσταση σε διαβητική κετοξέωση.
- Τα αποτελέσματα να σημειώνονται
- Να ενημερώνεται ο γιατρός
