Ο Σακχαρώδης Διαβήτης μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα και αναπηρίες στα άτομα με διαβήτη μέσω της ΠΚΑ και των διαταραχών της βάδισης που έχουν ως αποτέλεσμα την άσκηση αυξημένων πιέσεων σε ορισμένα σημεία του πέλματος και τις πτώσεις. Ο κίνδυνος πτώσης στο έδαφος που παρουσιάζουν οι διαβητικοί έναντι μη-διαβητικών, είτε κατά τη βάδιση είτε κατά την όρθια στάση, είναι 15πλάσιος.
Από τις μέχρι τώρα μελέτες, ο άριστος μεταβολικός έλεγχος φαίνεται να προλαμβάνει ή και να καθυστερεί την εξέλιξη προς το χειρότερο των επιπλοκών αυτών στα πόδια των διαβητικών.
Αναλυτικά:
Ο Σακχαρώδης Διαβήτης (ΣΔ) έχει συσχετισθεί με αρκετές νευρο-μυο-σκελετικές διαταραχές που έχουν ως αποτέλεσμα την μειωμένη κινητικότητα των αρθρώσεων και τις διαταραχές στον τρόπο βαδίσματος – βηματισμού. Η αύξηση της συχνότητας εμφάνισης του ΣΔ καθώς επίσης και η μεγαλύτερη διάρκεια ζωής των ατόμων αυτών είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της συχνότητας εμφάνισης της μειωμένης κινητικότητας των αρθρώσεων και των διαταραχές στον τρόπο βαδίσματος – βηματισμού.
Επιπρόσθετα, η κλινική σημασία των εκδηλώσεων αυτών αυξήθηκε σημαντικά. Η ακριβής παθοφυσιολογία παραμένει αδιευκρίνιστη. Ωστόσο, οι διαταραχές του συνδετικού ιστού, η μη-ενζυματική γλυκοζυλίωση του κολλαγόνου των ιστών, η διαβητική νευροπάθεια και αγγειοπάθεια θεωρούνται ότι είτε μεμονωμένα είτε σε συνδυασμούς, ευθύνονται για τις εκδηλώσεις αυτές.
Επίσης, η μειωμένη κινητικότητα των αρθρώσεων και οι διαταραχές στον τρόπο βαδίσματος – βηματισμού είναι συνάρτηση της ηλικίας και της διάρκειας του ΣΔ.
Η διάγνωση της μειωμένης κινητικότητας των αρθρώσεων μπορεί να γίνει με κλινικές μεθόδους. Στην μελέτη του θέματος συνέβαλε και η ανάπτυξη της τεχνολογίας με την εφαρμογή ειδικών προγραμμάτων Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, ειδικών αισθητήρων, συσκευών μέτρησης της μυϊκής ισχύος και βιντεοσκόπησης των κινήσεων.
Οι διαταραχές του τρόπου βάδισης των διαβητικών
Οι διαταραχές του τρόπου βάδισης-βηματισμού που έχουν περιγραφεί σε μελέτες που έγιναν σε διαβητικά άτομα έναντι μη-διαβητικών είναι οι ακόλουθες:
- η μεγαλύτερη διάρκεια πίεσης του βάρους του σώματος στην πελματιαία επιφάνεια κατά την διάρκεια της επαφής της με το έδαφος κατά την βάδιση (stance phase) σε ευθεία γραμμή και τα μικρότερα βήματα.
Στις ανωτέρω διαταραχές μπορούν να συμβάλλουν είτε από μόνος του ο κάθε ένας είτε σε συνδυασμούς οι κατωτέρω παθογενετικοί μηχανισμοί:
- η χειρότερη ισορροπία σώματος,
- η νευροπάθεια του περιφερικού και του αυτονόμου νευρικού συστήματος,
- οι ατροφίες μυών,
- η πάχυνση των περιαρθρικών ιστών όπως οι τένοντες, οι σύνδεσμοι και οι θύλακες των αρθρώσεων
- οι αυξημένες πιέσεις στις πελματιαίες επιφάνειες των ποδιών
Να σημειωθεί, ότι η ΠΚΑ της υπαστραγαλικής και των μεταταρσοφαλαγγικών αρθρώσεων μπορεί να συμβάλλει στην αύξηση των πιέσεων στο πρόσθιο τμήμα του ποδιού και αποτελεί μία πιθανή εξήγηση της εμφάνισης των ελκών στις πελματιαίες επιφάνειες των κεφαλών των μεταταρσίων.
Επίσης, η μειωμένη κινητικότητα του Αχίλλειου τένοντα μπορεί να είναι μία ακόμη αιτία αυξημένων πιέσεων στο πρόσθιο τμήμα του ποδιού .
Ακόμη, στην χειρότερη ισορροπία του σώματος συμβάλλει και η διαβητική νευροπάθεια του αυτονόμου νευρικού συστήματος λόγω της ορθοστατικής υπότασης που προκαλεί, αλλά και μέσω της προσβολής του αιθουσαίου νεύρου και του περιορισμού της όρασης.
