Ποιοι διαβητικοί μπορούν να παίρνουν αντιδιαβητικά χάπια;
Όσοι έχουν ΣΔ τύπου 2 και ο διαβήτης τους δεν ελέγχεται μόνο με δίαιτα. Το είδος και τη δοσολογία των δισκίων θα τα καθορίσει ο θεράπων γιατρός. Σε κάθε περίπτωση για την ανάγκη χορήγησης ή όχι φαρμάκου αποφασίζει μόνο ο γιατρός. Τα χάπια είναι χρήσιμα, μόνον όταν ο οργανισμός εξακολουθεί να παράγει ινσουλίνη και δεν είναι τα ίδια ινσουλίνη. Δεν χορηγούνται στην εγκυμοσύνη.
Tα αντιδιαβητικά χάπια διακρίνονται σε διάφορες κατηγορίες. Γενικά μπορεί να λεχθεί ότι μπορεί να ταξινομηθούν σε αυτά που:
- Αυξάνουν την έκκριση της ινσουλίνης: Σουλφονυλουρίες, Γλινίδες, Aναστολείς DPP-4, ανάλογα τoυ GLP-1.
- Ελαττώνουν την αντίσταση των ιστών στην ινσουλίνη: Διγουανίδες, Γλιταζόνες
- Ελαττώνουν την απορρόφηση των υδατανθράκων ή του λίπους από το έντερο.
- Εμποδίζουν την επαναρρόφηση της γλυκόζης στους νεφρούς και οδηγούν σε γλυκοζουρία: αναστολείς τους αναστολείς των συμμεταφορέων Νατρίου-Γλυκόζης τύπου 2 (SGLT2)
Ωστόσο, υπάρχουν και μέσα στην ίδια κατηγορία φαρμάκων σημαντικές διαφορές, όσον αφορά τη δραστικότητα, τον λεπτό μηχανισμό δράσης, τον μεταβολισμό στον οργανισμό και τις πιθανές παρενέργειες, γι’ αυτό και η επιλογή του θεραπευτικού σχήματος πρέπει να γίνεται αποκλειστικά από τον θεράποντα ιατρό και μόνο μετά από εξατομίκευση.
Κανένας τύπος αντιδιαβητικών φαρμάκων δεν μπορεί να ρυθμίσει άριστα τον διαβήτη αν δεν συνδυαστεί με πιστή τήρηση των υγιεινοδιαιτητικών οδηγιών. Επιπρόσθετα, πρέπει να τονισθεί ότι τα αντιδιαβητικά χάπια και τα ανάλογα GLP-1 δρουν στις περιπτώσεις εκείνες που ο οργανισμός του ατόμου με διαβήτη τύπου 2 μπορεί να παράγει έστω και περιορισμένη ποσότητα ινσουλίνης.
Μετά από πολλά χρόνια, όμως, και στα άτομα με διαβήτη τύπου 2 το πάγκρεας δεν μπορεί να παράγει πλέον ινσουλίνη. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μάταιο το συγκεκριμένο άτομο να ελπίζει και να συνεχίζει την θεραπεία με τα χάπια. Πρέπει να αρχίζει άμεσα ινσουλινοθεραπεία για να αποφύγει και τα παρατεταμένα χρονικά διαστήματα της υπεργλυκαιμίας, τα οποία είναι εξαιρετικά βλαπτικά για τον οργανισμό του.
Τα κυκλοφορούντα πρωτότυπα σκευάσματα αναφέρονται παρακάτω, καθώς και η κατηγορία στην οποία υπάγονται.
Σουλφονυλουρίες: Γλιβενκλαμίδη,Γλυκλαζίδη,Γλυμεπυρίδη.
Γλινίδες: Νατελγλινίδη, Ρεπαγλινίδη
Διγουανίδες: Μετφορμίνη (Glucophage).
Γλιταζόνες: Πιογλιταζόνη .
Aναστολείς DPP-4: Σιταγλιπτίνη, Βιλνταγλιπτίνη, Σαξαγλιπτίνη
Ελάττωση απορρόφησης γλυκόζης: Ακαρβόζη.
Eλάττωση απορρόφησης λίπους: Ορλιστάτη (κατά διασταλτική έννοια αντιδιαβητικό).
Αναστολείς των συμμεταφορέων Νατρίου-Γλυκόζης τύπου 2: Νταπαγλιφλοζίνη, Εμπαγλιφλοζίνη, Καναγλιφλοζίνη
Μεικτά σκευάσματα:
Σουλφονυλουρία + Μετφορμίνη, Σισταγλιπτίνη + Μετφορμίνη, Βιλνταγλιπτίνη + Μετφορμίνη, Πιογλιταζόνη + Μετφορμίνη
Μιμητικά GLP-1:
Tα τελευταία χρόνια κυκλοφορούν σκευάσματα ανάλογα τoυ GLP-1 (το GLP-1 είναι ουσία που φυσιολογικά εκκρίνεται μετά τη λήψη γεύματος και αυξάνει την έκκριση ινσουλίνης) τα οποία χορηγούνται με ένεση.
Δεν πρόκειται για ινσουλίνες αλλά για ουσίες που αυξάνουν την έκκριση της ινσουλίνης (ινκρετίνες), εφόσον ακόμη υπάρχουν λειτουργούντα β κύτταρα στα νησίδια του παγκρέατος.
